Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Katowicach

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 czerwca 2012 r.

Sąd Apelacyjny w Katowicach III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący	SSA Ewa Piotrowska (spr.)
Sędziowie	SSA Jolanta Ansion SSA Maria Małek - Bujak
Protokolant	Sebastian Adamczyk

po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2012 r. w Katowicach

sprawy z odwołania G. F. (G. F. )

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z.

o zwrot nienależnie pobranych świadczeń

na skutek apelacji ubezpieczonego G. F.

od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w Gliwicach

z dnia 17 czerwca 2011 r. sygn. akt VIII U 548/11

oddala apelację.

/-/ SSA J. Ansion /-/ SSA E. Piotrowska /-/ SSA M. Małek-Bujak

Sędzia Przewodniczący Sędzia

Sygn. akt: III AUa 2311/11

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 17 czerwca 2011 roku Sąd Okręgowy – Sąd Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w Gliwicach oddalił odwołanie G. F. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w Z. z dnia 15 grudnia 2010 roku w sprawie o zwrot nienależnie pobranych świadczeń.

Sąd I instancji ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony G. F. od dnia 2 kwietnia 2001 roku pobiera emeryturę górniczą. Do wniosku o emeryturę złożył oświadczenie, że jego zamiarem jest osiąganie dochodu w wysokości nie powodującej zawieszenia lub zmniejszenia świadczenia i zobowiązał się powiadomić organ rentowy o zamiarze osiągania dochodu w innej wysokości.

Decyzją z dnia 4 października 2004 roku przeliczono emeryturę ubezpieczonego i równocześnie pouczono, że prawo do emerytury ulega zawieszeniu lub zmniejszeniu w razie osiągania przychodu, w tym także za granicą z tytułu zatrudnienia oraz wskazano wysokości przychodów, które prowadzą do zawieszenia i zmniejszenia świadczenia. Ubezpieczony został zobowiązany do powiadomienia organu rentowego o osiąganiu przychodu i jego wysokości oraz – w terminie do końca lutego następnego roku – o łącznej kwocie przychodu osiągniętego w roku kalendarzowym lub w poszczególnych miesiącach. W pouczeniu wskazano, że osoba, która nienależnie pobrała świadczenie jest obowiązana do jego zwrotu oraz, że za nienależnie pobrane świadczenia uważa się:

- świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie wypłaty świadczeń w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania oraz

- świadczenia przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenia.

W późniejszych decyzjach pouczano ubezpieczonego, że osiąganie przychodu w wysokości przekraczającej 130% przeciętnego wynagrodzenia ostatnio ogłoszonego przez Prezesa GUS skutkuje zawieszeniem emerytury w całości i o warunkach zmniejszenia świadczenia w przypadku osiągania przychodów w granicach od 70% do 130% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia. Informowano o obowiązku powiadamiania organu rentowego o wszelkich okolicznościach mających wpływ na prawo lub wysokość świadczenia.

Ubezpieczony posiada obywatelstwo polskie i niemieckie.

W okresie objętym skarżonymi decyzjami świadczył pracę w Niemczech i tam stale przebywał. Czytał pouczenia organu rentowego ale w jego ocenie termin „dochody uzyskane za granicą” nie dotyczył go, ponieważ ma podwójne obywatelstwo i może w Niemczech uzyskiwać dochody z pracy.

Sąd Okręgowy ustalił wysokości przychodu ubezpieczonego: w 2007r. - 26.093,14 EURO (98.324,43 zł), w 2008r. - 27.433,41 EURO (95.960,49 zł), w 2009r. - 25.740,15 EURO, (106.566,65) zł, w 2010r. - 12.258,01 EURO (50.029,47 zł).

Ubezpieczony nie informował organu rentowego o osiąganych przychodach, a w dniu 15 lutego 2010r. złożył oświadczenie, że jego zamiarem jest nie osiąganie jakichkolwiek przychodów. Organ rentowy skarżonymi decyzjami rozliczył emeryturę w myśl art. 103 – 106 ustawy z dnia FUS, ustalając że łączna kwota przychodu przekroczyła kolejne roczne graniczne kwoty przychodu, tj. 2007r. – 41.185,40 zł., 2008r. – 45.345,60 zł., 2009r., 48.285,20 zł., a w 2010r. przekroczyła niższą kwotę graniczna – 27.093,40 zł. i zobowiązał ubezpieczonego do zwrotu nienależnie pobranej emerytury w kwotach 36.823,44 zł. za 2007r., 38.818,04 zł. za 2008r., 41.210,46 zł za 2009r., oraz 5.820,88 zł za 2010r.

W oparciu o dokonane ustalenia Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie ubezpieczonego nie zasługuje na uwzględnienie.

Zawieszanie prawa do emerytury oraz zmniejszanie ich wysokości osobom osiągającym przychody za granicą następuje na podstawie przepisów art. 103 – 106 ustawy z dnia 17 grudnia 1998r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Zgodnie z art. 104 ust 1 ustawy FUS prawo do emerytury lub renty ulega zawieszeniu lub świadczenia te ulegają zmniejszeniu, na zasadach określonych w ust. 3-8 oraz w art. 105, w razie osiągania przychodu z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, o której mowa w ust. 2 oraz z tytułu służby wymienionej w art. 6 ust. 1 pkt 4 i 6.

Za działalność podlegającą obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, o której mowa w ust. 1, uważa się zatrudnienie, służbę lub inną pracę zarobkową albo prowadzenie pozarolniczej działalności, z uwzględnieniem ust. 3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również do emerytów i rencistów osiągających przychód z tytułu działalności wykonywanej za granicą.

W myśl art. 104 ust. 7 i 8 powołanej ustawy prawo do emerytury ulega zawieszeniu w razie osiągania przychodu w kwocie wyższej niż 130% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy, ostatnio ogłoszonego przez Prezesa GUS. W razie osiągania przychodu w kwocie przekraczającej 70% przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia za kwartał kalendarzowy ostatnio ogłoszonego przez Prezesa GUS, nie wyżej jednak niż 130 % tej kwoty, świadczenie ulega zmniejszeniu o kwotę przekroczenia, nie większą jednak niż kwota maksymalnego zmniejszenia obowiązująca w dniu 31 grudnia 1998r. w wysokości: - 24 % kwoty bazowej obowiązującej przy ostatniej waloryzacji w 1998 r. – dla emerytury.

Po myśli §20 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 7 lutego 1983r. w sprawie postępowania o świadczenia emerytalno – rentowe i zasad wypłaty tych świadczeń (Dz. U. nr 10, poz. 49, ze zm.) środkiem dowodowym stwierdzającym wysokość zarobku lub dochodu jest zaświadczenie zakładu pracy, a zgodnie z § 5 i 6 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 22 lipca 1992r. w sprawie szczegółowych zasad zawieszania lub zmniejszania emerytury i renty (Dz. U. Nr 58, poz. 290 ze zm.) zakład pracy zawiadamia organ rentowy do końca lutego każdego roku o łącznej kwocie dochodu osiągniętego przez emeryta lub rencistę w ubiegłym roku kalendarzowym. Ustalenie czy dochód emeryta lub rencisty uzasadniał wypłatę świadczeń w pełnej wysokości, ich zmniejszenie albo zawieszenie, następuje po upływie roku kalendarzowego na podstawie zawiadomienia zakładu pracy.

Jak stanowi § 3 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 22 lipca 1992r. w sprawie szczegółowych zasad zawieszania lub zmniejszania emerytury i renty, emeryt zawiadamia organ rentowy niezwłocznie o podjęciu (zaprzestaniu) pracy, służby lub działalności, zwanej dalej „działalnością”. W zawiadomieniu o podjęciu działalności emeryt i rencista składa oświadczenie, czy jego zamiarem jest osiąganie dochodu:

1) nie powodującego zawieszenia ani zmniejszenia świadczeń,

2) powodującego zmniejszenie świadczeń albo

3) powodującego zawieszenie świadczeń.

Zgodnie natomiast z § 4 tegoż rozporządzenia jeżeli z oświadczenia emeryta wynika, że jego zamiarem jest osiąganie dochodów:

- nie powodujących zawieszenia ani zmniejszenia świadczeń – organ rentowy wypłaca świadczenia w pełnej przysługującej wysokości,

- powodujących zmniejszenie świadczeń – organ rentowy zmniejsza wysokość świadczeń: - o 24% kwoty bazowej – w przypadku emerytury.

Wypłata świadczeń w pełnej wysokości, zmniejszenie świadczeń albo zawieszenie wypłaty świadczeń następuje do czasu, aż emeryt lub rencista zmieni treść złożonego wcześniej oświadczenia.

W rozpoznawanej sprawie, ubezpieczony wnosząc o przyznanie emerytury złożył oświadczenie, że jego zamiarem jest osiąganie dochodu w wysokości nie powodującej zawieszenia lub zmniejszenia świadczenia i zobowiązał się powiadomić organ rentowy o zamiarze osiągania dochodu w innej wysokości niż podanej. W kolejno doręczanych mu decyzjach emerytalnych był pouczany o warunkach zawieszenia/zmniejszania świadczenia w przypadku uzyskiwania przychodów w określonej wysokości.

W decyzji z dnia 4 października 2004r. poinformowano ubezpieczonego, że prawo do emerytury ulega zawieszenia/zmniejszeniu w razie osiąganego określonego przychodu, w tym także za granicą z tytułu zatrudnienia. Bezspornym jest, że ubezpieczony nie informował organu rentowego o przychodach uzyskiwanych z tytułu pracy świadczonej w Niemczech.

Argumentacja ubezpieczonego, że jako osoba posiadająca obywatelstwo polskie i niemieckie nie uzyskiwał przychodów „za granicą”, że nie przebywał w Polsce, nie musiał odprowadzać podatku w Polsce nie zasługuje na uwzględnienie.

Zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1962r. (t. j. Dz. U. z 2000r., nr 28, poz. 353 ze zm.) obywatel polski w myśl prawa polskiego nie może być równocześnie uznawany za obywatela innego państwa: „ Zasada wyłączności obywatelstwa wyklucza uznanie na gruncie prawa polskiego obywatela polskiego za obywatela innego państwa. W praktyce zasada ta sprowadza się do tego, że Rzeczpospolita Polska nie uznaje obcych obywatelstw własnych obywateli, gdy wchodzą w stosunki z polskimi organami państwowymi lub dokonują czynności na podstawie prawa polskiego” (wyrok NSA w Warszawie, z dnia 30 listopada 2010r., II OSK 1668/09). Oznacza to, że do ubezpieczonego jako obywatela polskiego mają zastosowanie przepisy polskie, który uwzględniają przychód uzyskiwany za granicą przy rozliczaniu pobieranego z polskiej instytucji ubezpieczeniowej świadczenia emerytalnego.

Sąd Okręgowy, powołując się na art. 104 ustawy o emeryturach i rentach z FUS nie podzielił stanowiska ubezpieczonego, że skoro w jego wypadku zatrudnienie granicą nie podlega obowiązkowi ubezpieczeń społecznych, to nie powoduje zawieszenia lub zmniejszenia emerytury, bowiem przepis ten zawiera definicję „ działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczeń społecznych” i tak w ust. l wskazano, że świadczenia podlegają zawieszeniu lub zmniejszeniu w razie osiągania „ przychodu z tytułu działalności podlegającej j obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, o której mowa w ust. 2”, zaś zgodnie z definicją zawartą w ustępie 2 za działalność podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia społecznego, o której mowa w ust. 1, uważa się zatrudnienie, służbę lub inną pracę zarobkowa albo prowadzenie pozarolniczej działalności, z uwzględnieniem ust. 3, który stanowi, że przepisy ust. 1 i 2 stosuje się również do emerytów i rencistów osiągających przychód z tytułu działalności wykonywanej za granicą .

Sąd I instancji podkreślił, że uzyskane za granicą przychody ubezpieczonego przekroczyły graniczne kwoty przychodów za okresy objęte skarżonymi decyzjami i uzasadniały zawieszenie świadczenia, a w konsekwencji stwierdzić należało, że pobrana przez ubezpieczonego za sporny okres emerytura jest świadczeniem nienależnym.

Powołując się na art. 138 ust. l i 2 ustawy o emeryturach i rentach z FUS Sąd Okręgowy wskazał, że osoba, która nienależnie pobrała świadczenia, jest obowiązana do ich zwrotu, a za nienależnie pobrane świadczenia w rozumieniu przepisu uważa się:

1) świadczenia wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń albo wstrzymanie wypłaty świadczeń w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania;

2) świadczenia przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą świadczenia.

Skoro ubezpieczony był pouczony o treści tego przepisu, jak i o warunkach zawieszania i zmniejszania emerytury, obowiązku powiadamiania organu rentowego o zamiarze uzyskiwania przychodów powodujących zawieszenie lub zmniejszenie świadczenia oraz o uzyskiwanych przychodach należało przyjąć, że miał świadomość jakie przychody mógł uzyskiwać aby nie doprowadzić do zawieszenia lub zmniejszenia emerytury. Zatem brak oświadczenia w tym zakresie po rozpoczęciu pracy w Niemczech uznać należy za świadome wprowadzenie w błąd organu rentowego, który wypłacał świadczenie na podstawie oświadczenia z 2001 roku. W oświadczeniu ubezpieczony podał, że jego zamiarem jest osiąganie dochodu w wysokości nie powodującej zawieszenia lub zmniejszenia świadczenia i zobowiązał się powiadomić organ rentowy o zamiarze osiągania dochodu w innej wysokości niż podanej. Wprowadzeniem w błąd organu rentowego było oświadczenie jakie złożył ubezpieczony w dniu 15 lutego 2010r., kiedy to pracując w Niemczech podał, że jego zamiarem jest nie osiąganie jakichkolwiek przychodów.

Dlatego też Sąd Okręgowy uznał, że zaskarżone decyzje organu rentowego są zgodne prawem, a ubezpieczony pobrał nienależne świadczenie i tym samym zostały spełnione przesłanki żądania zwrotu tego świadczenia, co czyni odwołanie bezzasadnym.

Apelację od wyroku wniósł pełnomocnik ubezpieczonego.

Zaskarżając wyrok Sądu Okręgowego w całości zarzucił temu wyrokowi naruszenie przepisów prawa materialnego w postaci:

- art. 104 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z FUS przez uznanie, że ubezpieczony osiągał przychód z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego powodujący zawieszenie prawa do świadczeń z tej ustawy lub zmniejszenie ich wysokości określony w ustawie o emeryturach i rentach z FUS;

- art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych przez uznanie, że zarobek uzyskany przez ubezpieczonego w Niemczech powinien być traktowany w Polsce jako dochód,

- art. 14 ust. 1 umowy podpisanej między Polską a Niemcami Umowy z dnia 18 grudnia 1972 r. między Polską Rzeczpospolitą Ludową a Republiką Federalną Niemiec w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatku od dochodu i majątku przez uznanie, że zarobek uzyskany przez ubezpieczonego w Niemczech powinien być traktowany w Polsce jako dochód,

- art. 7 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych przez uznanie, że wynagrodzenie za pracę świadczoną w Niemczech jest przychodem z tytułu działalności podlegającym obowiązkowi ubezpieczeń społecznych.

W oparciu o powyższe zarzuty wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku przez stwierdzenie, że ubezpieczony nie jest zobowiązany do zwrotu emerytury za okres od 1 stycznia 2007 r. do 31 grudnia 2010 r. względnie o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Okręgowemu w Gliwicach i zasądzenie od organu rentowego na rzecz ubezpieczonego kosztów procesu za obie instancje według norm przepisanych.

W uzasadnieniu apelacji apelujący podniósł, że w latach objętych zaskarżonymi decyzjami nie posiadał na terytorium RP centrum interesów osobistych i gospodarczych, nie przebywał na terytorium RP dłużej niż 183 dni i osiągał dochody ze świadczenia pracy wyłącznie na terytorium Niemiec i wywiódł, że z punktu widzenia ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dochody uzyskane przez niego w Niemczech nie są w ogóle w Polsce traktowane jak źródło obowiązku podatkowego.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia emerytalne i rentowe ubezpieczonych wymienionych stanowi przychód, w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych z tytułu zatrudnienia w ramach stosunku pracy.

Skoro zatem przepisy podatkowe nie traktują zarobku osiągniętego w Niemczech jako dochodu podlegającego w Polsce opodatkowaniu, a co za tym idzie zarobek ten nie powinien być również traktowany jako dochód (podstawę naliczania składek) przez przepisy z zakresu ubezpieczeń społecznych.

Sąd pierwszej instancji stwierdził w uzasadnieniu swojego wyroku, że „ubezpieczony osiągał przychód z tytułu działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego”. Jednak terminy „przychód” i „obowiązkowe ubezpieczenie społeczne” nie mogą być traktowane jak słowa potoczne. Są to bowiem terminy prawne, których znaczenie i zakres zdefiniowane są w przepisach rangi ustawowej. Nie można zatem uznać wynagrodzenia uzyskanego przez ubezpieczonego za granicą za przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.

Ubezpieczony wykonywał pracę w Niemczech dla takiego podmiotu, który nie posiada w Polsce swojej siedziby ani przedstawicielstwa i w ogóle nie ma nic wspólnego z Polską. Zatrudnienie takie nie powoduje obowiązkowego podlegania ubezpieczeniom społecznym ale rodzi możliwość dobrowolnego objęcia ubezpieczeniami emerytalnym i rentowymi, zgodnie z art. 7 pkt 3 Ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.

Dlatego w ocenie ubezpieczonego, także w świetle art. 104 ust. 1 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz pouczenia zatrudnienie ubezpieczonego w Niemczech pozostaje bez wpływu na pobierane z ZUS świadczenie.

W powyższym kontekście oświadczenie złożone przez ubezpieczonego w dniu 15 lutego 2010 r. jest prawdziwe, bowiem osiąganie „dochodu” ubezpieczony rozumiał zgodnie z przepisami definiującymi dochód, a więc przepisami polskiego prawa podatkowego. Jego wynagrodzenie nigdy nie zostało uznane za „dochód” w rozumieniu polskiego prawa podatkowego.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Rozpoznając sprawę w granicach podniesionych w apelacji należało stwierdzić, że nie podlega ona uwzględnieniu. Sąd I instancji rozpoznał bowiem sprawę prawidłowo, nie naruszając obowiązujących przepisów prawa ubezpieczeń społecznych, stosując ich właściwą wykładnię.

Zasady zawieszania prawa do emerytur i rent oraz zmniejszania tych świadczeń regulują przepisy art. 103 do art. 106 ustawy z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych (Dz.U . 2009/153/1227 ze zm.). Sąd I instancji powołał zarówno tę podstawę, jak i przepisy wykonawcze zaś wniosek, że przychód z działalności podlegającej obowiązkowi ubezpieczenia społecznego osiągany za granicą podlega rozliczeniu z mocy przepisu art. 104 ust. 3 powołanej ustawy jest prawidłowy.

Wbrew twierdzeniu apelującego, definicja przychodu emeryta lub rencisty zawarta jest wprost w przepisie art. 104 ustawy o FUS, w jego ust. 1, a działalność, podlegająca obowiązkowi ubezpieczenia społecznego określono w ust. 2 tego przepisu. Nie jest zatem prawidłowe stosowanie wprost przepisów prawa podatkowego do przepisu art. 104 ustawy o emeryturach i rentach z FUS. Istotne jest, że z „działalności”(zdefiniowanej w art. 104 ust. 2) wykonywanej za granicą a stanowiącej tytuł ubezpieczenia społecznego osiągany jest jakikolwiek przychód. Istotne jest zatem nie to, czy dany świadczeniobiorca podlega obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniom społecznym, lecz fakt, że przychody uzyskiwane są z działalności objętej obowiązkiem ubezpieczenia. Jednak na mocy art. 104 ust. 4 uwzględnieniu podlegają również przychody uzyskiwane przez osoby wyłączone z obowiązku ubezpieczenia ze względu na ustalone prawo do emerytury/renty lub wykonujące działalność niepodlegającą obowiązkowi ubezpieczenia z uwagi na podleganie temu obowiązkowi z innego tytułu (patrz komentarz do art. 104 ustawy o emeryturach z FUS K. Antonów , B. Suchacki).

Regulacja zawarta w przepisie art. 4, zwłaszcza istotnym dla ubezpieczonego w niniejszej sprawie ust. 3 znajduje potwierdzenie w art. 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego, Rady Unii Europejskiej z dnia 29.04.2004 r. w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz U. UE. 2004/166/1). Wedle treści tego przepisu, pkt a) w przypadkach, w których na podstawie ustawodawstwa właściwego Państwa Członkowskiego, otrzymywanie świadczeń z zabezpieczenia społecznego i inny dochód ma pewne skutki prawne, odpowiednie przepisy tego ustawodawstwa mają zastosowanie także do otrzymywanych świadczeń równoważnych nabytych na podstawie prawodawstwa innego Państwa Członkowskiego lub dochodów osiągniętych w innym Państwie Członkowskim. Kwestia ta znalazła także potwierdzenie w doktrynie (np. artykuł I. Kryśpiak w „Służbie Pracowniczej” 2009/3/14-16 uwagi na tle Rozp. REWG 1408/71 , które zachowały aktualność na gruncie rozp. z dnia 29.4.2004 r.). Oba rozporządzenia nie zmieniają bowiem zasad zawieszalności świadczeń wprowadzonych przez polskiego ustawodawcę, co oznacza, że do osoby zatrudnionej w innym Państwie Członkowskim, a pobierającej świadczenie z ubezpieczenia społecznego według przepisów polskich, mają zastosowanie wyłącznie przepisy polskiej ustawy emerytalnej.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Apelacyjny orzekł jak w sentencji na mocy przepisu art. 385 kpc.

/-/ SSA J. Ansion /-/ SSA E. Piotrowska /-/ SSA M. Małek-Bujak

Sędzia Przewodniczący Sędzia

JM