Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Katowicach

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 grudnia 2013 r.

Sąd Apelacyjny w Katowicach

Wydział III Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący	SSA Ewa Piotrowska (spr.)
Sędziowie	SSA Maria Małek - Bujak SSA Jolanta Ansion
Protokolant	Sebastian Adamczyk

po rozpoznaniu w dniu 13 grudnia 2013 r. w Katowicach

sprawy z odwołania A. S. (A. S. )

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B.

o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy

na skutek apelacji ubezpieczonej A. S.

od wyroku Sądu Okręgowego - Sądu Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w Bielsku-Białej

z dnia 7 marca 2013 r. sygn. akt VI U 1542/12

oddala apelację.

/-/ SSA M. Małek-Bujak /-/ SSA E. Piotrowska /-/ SSA J. Ansion

Sędzia Przewodnicząca Sędzia

Sygn. akt III AUa 1917/13

UZASADNIENIE

Zaskarżonym wyrokiem z dnia 7 marca 2013 roku Sąd Okręgowy - Sąd Pracy
i Ubezpieczeń Społecznych w Bielsku-Białej oddalił odwołanie ubezpieczonej A. S. od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w B. z dnia
10 maja 2012 roku, odmawiającej przyznania ubezpieczonej prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy z ogólnego stanu zdrowia.

Ubezpieczona wniosła odwołanie od decyzji, nie precyzując zarzutów ani wniosków, podając, że jest całkowicie niezdolna do pracy.

Sąd Okręgowy ustalił, że ubezpieczona, urodzona (...) - w grudniu 2011 roku złożyła wniosek o prawo do renty z ogólnego stanu zdrowia.

Orzeczeniem z dnia 15 lutego 2012r. Lekarz Orzecznik ZUS stwierdził,
że ubezpieczona jest zdolna do pracy.

Ubezpieczona złożyła sprzeciw do komisji lekarskiej ZUS, jednak wezwana dwukrotnie na badania (6 kwietnia 2012r. i 19 kwietnia 2012r.) nie stawiła się, w związku
z czym Zakład wydał zaskarżoną decyzję. Ubezpieczona posiada wykształcenie średnie techniczne - technik budowlany, ostatnio pracowała jako sprzedawca.

W okresie od 14 sierpnia 2003r. do 31.01.2005r. pobierała rentę z tytułu niezdolności do pracy z ogólnego stanu zdrowia. Następnie ubezpieczona wielokrotnie składała wnioski
o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy, które wszystkie były załatwiane odmownie.

Ostatnio wyrokiem z dnia 16 stycznia 2012r. (sygn. akt VI U 674/10) Sąd oddalił odwołanie A. S. od decyzji organu rentowego z dnia 30 marca 20l0r. o prawo do renty z tytułu niezdolności do pracy.

Natomiast wyrokiem z dnia 5 maja 2010r. (sygn. akt VI U 72/10) tut. Sąd oddalił odwołanie ubezpieczonej od decyzji zakładu z dnia 31 grudnia 2009r. w przedmiocie odmowy prawa do świadczenia przedemerytalnego.

Celem ustalenia, czy ubezpieczona utraciła zdolność do wykonywania pracy zgodnej
z posiadanymi kwalifikacjami i nie rokuje odzyskania zdolności do pracy po przekwalifikowaniu oraz czy utrata ta jest trwała lub okresowa, Sąd Okręgowy dopuścił dowód z opinii biegłego z zakresu psychiatrii oraz psychologii.

Biegli stwierdzili u badanej cechy charakterologiczne ze skłonnością do roszczeniowości, drażliwości, sztywności myślenia, przerzucania odpowiedzialności
za własne niepowodzenia na system lub inne osoby. Jednak powyższe przymioty osobowościowe nie mają znaczenia orzeczniczego. Badana leczona w Poradni Zdrowia Psychicznego z powodu miernie nasilonych zaburzeń nerwicowych depresyjno-lękowych.

We wnioskach biegli sądowi stwierdzili, że nasilenie objawów nie jest na tyle znaczne, aby upośledzało zdolności zawodowe badanej. Nadto biegli nie stwierdzili istotnych zaburzeń sfery afektywnej ani deficytów w zakresie funkcji amnestyczno-intelektualnych. Podkreślili, że ubezpieczona dysponuje dostatecznymi możliwościami kompensacyjnymi, aby podjąć pracę na wolnym rynku zgodnie z posiadanymi kwalifikacjami.

Zarzuty ubezpieczonej odnoszące się do treści opinii Sąd I instancji uznał za polemikę z prawidłowymi ustaleniami i wnioskami biegłych sądowych.

W oparciu o dokonane ustalenia Sąd Okręgowy uznał, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie.

Powołując się na treść art.57, art. 12 oraz art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 roku o emeryturach i rentach z FUS Sąd uznał, że ubezpieczona nie spełnia przesłanek wskazanych w tych przepisach, pozwalających uznać ją zarówno całkowicie jak i częściowo niezdolną do pracy, albowiem ubezpieczona badana przez biegłych z zakresu psychiatrii
i psychologii została uznana za osobę zdolną do pracy, opinia ta jest zbieżna z opinią lekarza orzecznika ZUS oraz z wcześniejszymi opiniami wydanymi w postępowaniach rentowych toczących się z wniosku ubezpieczonej.

Apelację od wyroku wniosła ubezpieczona.

W treści apelacji ubezpieczona przedstawiła szereg zarzutów odnoszących się do jej życiowej sytuacji, w tym utraty pracy, innych postępowań sądowych związanych
ze zwolnieniem jej z pracy w 2000 roku czy sytuacją majątkową - brakiem środków finansowych na leki.

Odnosząc się do swojego stanu zdrowia ubezpieczona oświadczyła, że ma zniszczoną psychikę, jest wypalona zawodowo, a opinie biegłych odbiegają od rzeczywistości, natomiast jedynie opinia z MOPS jest potwierdzeniem jej niezdolności.

Uzupełniając apelację ubezpieczona przedłożyła zaświadczenia o leczeniu:

- z rozpoznaniem choroby dyskopatycznej - zwyrodnienia kręgosłupa z przewlekłym zespołem bólowym z dnia 11 kwietnia 2013 roku wystawione przez Zakład Lecznictwa (...) - stan po operacji w 2002 roku,

- z rozpoznaniem zaburzeń nerwicowych (depresyjno - lękowych) z dnia 15 kwietnia 2013 roku wystawione przez Zakład Lecznictwa (...),

- opinię psychologiczną z dnia 15 kwietnia 2013 roku, z której wynika, że posiada nerwicę depresyjno - lękową, która nie poddaje się leczeniu i powoduje klinicznie znaczące ograniczenia funkcjonowania, badana potrzebuje opieki i wsparcia, szczególnie w sytuacjach trudnych z którymi sama sobie nie radzi, nie jest też ona w stanie całkowicie samodzielnie mierzyć się z problemami socjalno - bytowymi i nie jest w stanie podjąć jakiejkolwiek pracy zawodowej.

Sąd Apelacyjny zważył, co następuje:

Apelacja podlega oddaleniu.

Sąd Apelacyjny w całości podziela ustalenia oraz stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia, a to wobec trafności ustaleń oraz oceny dokonanych przez Sąd I instancji, zawartych w zacytowanym pisemnym uzasadnieniu.

Przedstawione przez apelującą argumenty nie wnoszą do sprawy żadnych nowych okoliczności faktycznych ani prawnych, mogących stanowić podstawę zmiany zaskarżonego orzeczenia, tym bardziej, że powoływane przez nią okoliczności dotyczące jej schorzeń psychiatryczno - psychologicznych oraz operacji z 2002 roku były już przedmiotem opinii biegłych w toku postępowania przed Sądem I instancji.

Z wniosków opinii biegłych w tym zakresie wynika, że nasilenie objawów nie jest na tyle znaczne aby upośledzało zdolności zawodowe ubezpieczonej, dysponuje ona dostatecznymi możliwościami kompensacyjnymi aby podjąć pracę na wolnym rynku pracy zgodnie z posiadanym wykształceniem i kwalifikacjami, albowiem w aktualnym stanie zdrowia psychicznego ubezpieczona nie utraciła zdolności do pracy zgodnej z poziomem posiadanych kwalifikacji.

Ubezpieczona nie przedstawiła żadnych nowych, nie znanych wcześniej Sądowi dowodów w zakresie jej stanu zdrowia, mogących stanowić podstawę do zmiany zaskarżonego wyroku względnie nawet do przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego, dlatego też Sąd Apelacyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia apelacji i na mocy art. 385 k.p.c. orzekł o jej oddaleniu jako oczywiście bezzasadnej.

/-/ SSA M. Małek-Bujak /-/ SSA E. Piotrowska /-/ SSA J. Ansion

Sędzia Przewodnicząca Sędzia

JM