Portal Orzeczeń Sądu Apelacyjnego w Katowicach

POSTANOWIENIE

Dnia 9 lipca 2021 roku

Sąd Apelacyjny w Katowicach II Wydział Karny w składzie:

Przewodniczący: sędzia SO del. Rafał Doros

Protokolant: Damian Krzywda

przy udziale prokuratora Prokuratury Regionalnej w Katowicach Krzysztofa Urgacza

po rozpoznaniu w sprawie S. M.

skazanego za przestępstwo z art. 207 § 1 k.k. i inne

zażalenia złożonego przez obrońcę skazanego

na postanowienie Sądu Okręgowego w Gliwicach

z dnia 6 maja 2021 roku, sygn. akt VII Kow 1015/21

w przedmiocie odmowy warunkowego przedterminowego zwolnienia

na podstawie art. 437 § 1 k.p.k., art. 618 § 1 pkt 11 k.p.k. w zw. z art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 roku – Prawo o adwokaturze oraz art. 624 § 1 k.p.k. w zw. z art. 1 § 2 k.k.w.

postanawia

1.  utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie;

2.  zasądzić od Skarbu Państwa (Sądu Okręgowego w Gliwicach) na rzecz adw. M. M. (Kancelaria Adwokacka w Z.) kwotę 147,60 (sto czterdzieści siedem 60/100) złotych, w tym 23 % podatek VAT, tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skazanemu z urzędu w postępowaniu odwoławczym,

3.  zwolnić skazanego od ponoszenia wydatków postępowania odwoławczego obciążając nimi Skarb Państwa.

UZASADNIENIE

Złożone zażalenie nie jest zasadne i nie zasługiwało na uwzględnienie.

Sąd Apelacyjny w Katowicach podziela wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia stanowisko w zakresie braku podstaw do udzielenia skazanemu warunkowego przedterminowego zwolnienia.

W pierwszej kolejności podkreślić należy, że zgodnie z art. 77 § 1 k.k., sąd może warunkowo zwolnić skazanego z odbycia reszty kary wówczas, gdy jego postawa, właściwości i warunki osobiste, wielokrotna karalności, okoliczności popełnionych przestępstw oraz zachowanie w czasie odbywania kary uzasadniają przekonanie, że po zwolnieniu będzie on stosował się do orzeczonego środka probacyjnego i przestrzegał porządku prawnego, w szczególności zaś nie popełni ponownie przestępstwa. Zasadą jest przy tym odbycie orzeczonej kary w całości.

Sąd Apelacyjny w pełni aprobuje sformułowany przez sąd I instancji pogląd, iż wobec S. M. brak jest podstaw do przyjęcia pozytywnej prognozy kryminologiczno – społecznej.

Jakkolwiek skazany w warunkach izolacji zachowuje się prawidłowo, co wbrew wywodom skarżącego miał sąd I instancji na uwadze przy wydaniu zaskarżonego rozstrzygnięcia, to nie można tracić z pola widzenia, że w miejscu zamieszkania skazany posiadał opinię negatywną, w jego rodzinie wprowadzono procedurę niebieskiej karty, gdyż skazany stosował przemoc wobec swoich rodziców, a ponadto zdiagnozowano u niego zaburzenia zachowania spowodowane uzależnieniem od kanabinoli. Powyższe okoliczności przy uwzględnieniu okoliczności popełnionych przez skazanego przestępstw, doprowadzenia do odbycia kary oraz dopuszczenia się kolejnych czynów zabronionych niedługo po opuszczeniu zakładu karnego wskazują na konieczność kontynuowania procesów resocjalizacyjno – wychowawczych S. M. w warunkach izolacji penitencjarnej. Okoliczność, że skazany w warunkach izolacji penitencjarnej zachowuje się prawidłowo, jakkolwiek świadczy o pozytywnym przebiegu procesu resocjalizacji, to równocześnie nie stanowi nadzwyczajnej okoliczności przemawiającej w sposób automatyczny za zastosowaniem tak wyjątkowej instytucji jak warunkowe przedterminowe zwolnienie. Nie bez znaczenia jest stanowisko administracji jednostki penitencjarnej, która prognozę kryminologiczno-społeczną określiła jako negatywną, a wniosku skazanego o warunkowe zwolnienie nie poparła.

Wbrew wywodom skarżącego, Sąd Okręgowy w zaskarżonym postanowieniu uwzględnił wszystkie wymienione powyżej okoliczności, zasadnie przyjmując, że proces resocjalizacji skazanego wymaga kontynuowania i dalszych oddziaływań o charakterze wychowawczym, co możliwe jest w warunkach izolacji, zaś sam skazany nie daje jeszcze rękojmi przestrzegania porządku prawnego przy braku bezpośredniego nadzoru nad swoim zachowaniem.

Stwierdzając tym samym, że wniesione przez obrońcę skazanego zażalenie nie zawiera argumentów mogących podważać ustalenia zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu, które w związku z powyższym należy uznać za logiczne, wyważone i prawidłowe, a przede wszystkim oparte o materiał dowodowy zgromadzony w aktach sprawy, zarzuty skarżącego uznano za chybione.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w części dyspozytywnej.

ZARZĄDZENIE

1.  odpis postanowienia doręczyć skazanemu z pouczeniem o prawomocności;

2.  akta sprawy zwrócić;

Katowice, 9 lipca 2021 roku